بيانيه نمايشگاه

خرق عادت نديدن كنيم و ببينيم . چشماني كه مي چرخند و بي هدف تماشا مي كنند كمتر دچار ديدن مي شوند ، دچار شدن به ديدن دچاري زيبايي است.
ديدن نه آنكه تماشاي امر تماشايي رو به ديدگان باشد ، به فرا پيش آوردن است ، به فرا پيش آوردن هر آنچه هست : به فرا پيش آوردن صدا ، نور ، حركت و فضا.
[]
آن كس كه شما را به ديدن مي خواند خود الزاما دچار ديدن است و يا مي پندارد دچار ديدن است. آن كس به خلق فضايي دست مي زند كه تصويري ناب به فرا پيش آورد مدعي است تصوير ناب در هزار توي ذهن مشوش شكل نمي گيرد. پالودن ذهن از ارجاعات مغشوش ، تمركز و خليدن در هستي هر آنچه كه اتفاق مي افتد را به امكان بدل مي كند. گذر دادن هستي از معبر ذهن به جذب امكانات هستي مي انجامد و ديالكتيك برون و درون. همزماني هستي و ذهن ايستادن بر پهنه اي است كه تصوير ناب اجازه ي امكان مي يابد ، همزماني آنگاه به تصوير ناب مي انجامد كه درك ما از زمان به گونه اي غير خطي و غير پيشرونده صورت پذيرد كه همان زمان در لحظه بودن است.
در لحظه بودن شيوه اي ادراك از زمان است كه قرار گرفتن در جمع و بطن جهان هستي را دامن مي زند كه هم در فرايند خلق اثر اتفاق مي افتد و هم در ديدن اثر به گونه اي كه در لحظه بودن هم خاص مولف است و هم بيننده.
[]
اينگونه است كه حضور عناصر بصري در جهان تصوير ناب تنها ماهيتي فيزيكي و عيني نمي پذيرد و خط به عنوان مهمترين عنصر تنها يك كنش فيزيكي دست نيست كه تصويري به تمامي عيني توليد كند بلكه خط به امكاني بدل مي شود در جهت توليد بافت ، ريتم و... به مثابه زمينه اي سرشار از انرژي كه مختصاتش را ذهن و هستي ترسيم كرده اند.
[]
تصوير ناب همه آن چيزي است كه دچار شدن به ديدن را سبب مي شود و هستي همه آن چيزي است كه فرا پيش آوردني است و ذهن همه آن چيزي است كه فرا پيش مي آورد.
[]
ادعاي سنگيني است آن چه در اين نوشتار آمده ، تصديق مدعا منوط به ديدن است البته اگر فضا مخاطب را دچار به ديدن كند.